ÖLÜM İSYANI

Kalbim mi? O hala atmıyor. "Biliyorum zor olacak ama.." diye başladığım cümlelerden o da sıkıldı. Benim bu hayattan sıkıldığım gibi. Merek ediyorum da yaşamak nasıl bir his. Bunu denemeyi bırak düşünmemiştim hiç. Sanırım mutluluğa bağlanmaktan korktum. Bilmiyorum. Sana bağlanmaktan korktuğum gibi. Deneseydim belki başarırdım. "Ya başaramazsam " demekten bi vazgeç artık. İçimdeki ses neden hala susmuyor? Neden herkes bana yapmam gerekeni söylüyor? Artık cevap verecek misin?

Tamam tamam, artık sorular sormaya değil cevaplamaya geleceğim.

                                                      ***
Her şey o gün başlamıştı, telefonuma gelen mesajla ilişkimiz gibi yaşam da son bulmuştu. Artık dünya dönmüyor bense nefes almıyordum. İstediğini söyle. İster zavallılık ister zayıflık ya da acizlik hepsi aynı kapıya çıkmıyor mu zaten? İroni.. Nefes almak bu kadar zor olmamalıydı.. Artık yemek yemiyor, uyumuyordum. Tüm olanlara rağmen yaşıyordum ama buna yaşamak denirse tabii.

Sonra olay içinden çıkılmaz bir hal aldı düzenli olarak doktora gitmeli, ilaçlar almalıydım..
Canımın ne kadar yandığını hatırlamıyordum, yalnızca seni hatırlıyordum. Sen... Hastaneye yatmam, iyileşmem gerekiyordu. Ama bunu değil, sensiz yaşamaktansa sensiz ölmeyi tercih ediyorum.

İlk kez o zaman intihara kalkışmıştım, hayatımdaki başarısızlıklara bir tane daha eklenmişti. Ne vardı ki? Daha kötü şeyler olabilir? Daha kötü şeyler yaşayabilirdim. Öyle mi? Daha ne olabilirdi ki? Sen de cevap veremiyorsun değil mi? Sorun değil, alıştım.. Varlığına alışmak isterdim oysa..

Hani gel dediğim de yanımda olacaktın. Tabii ya bu da yalandı değil mi?..