"SON"SUZ YOLCULUK

    Kalbim atıyor mu? Bilmiyorum. Yalnızca, yürüyorum. Sanırım yolun bir sonu yok. Soğuk hava ellerimle birlikte kalbimi de soğutsun isterdim. Bel ki o zaman acı bu kadar zorlayıcı olmazdı.Bir tek ben mi? Gerçekten koca gezegende bir tek ben mi üşüyorum? Üşüyorum, sanırım artık bir son gerek.
Sonsuzluk var mıydı gerçekten? Bu kadar mı? Artık bitsin..
Neden bu kadar zorlayıcı olmak zorundasın? Cevabını beklerken sonumun gelmesinden korkuyorum. Evet, doğru duydun. Sonunu bekleyen ve sonunu hazırlayan ben şimdiyse erteliyorum. Tıpkı nefes almayı ertelediğim gibi. Beklediğimden de zorlanıyorum. Uzun olan bu yolda yürürken seni düşlüyorum. Yalnızca düş işte..

Galiba zorlanmakla yetinmiyor tükeniyorum. Kulağımda kulaklık seni dinliyorum. Yanlış anlama şarkının sesini kapattım. Yalnızca seni... Uzun bir yolculuk..
Merak ediyorum da aşk var mı? Bu duyduğum şey.. Ne? Nasıl oluyor da tüm bu olanlara rağmen hala yaşam var? Henüz gerçekleşmedi gibi.. Bugün güneş tutulması vardı. Biraz sıcak hissettim. Yalnızca farklıydı. Sonu olmayan hikaye var mıdır? Bu hikayeyi yarım bıraksam olmaz mı? Neden acılarım son bulmuyor? Bana cevap verebilir misin? Gerçekten eni anlayabilir misin? Beni duyuyor musun?

Neden hala devam ediyorum? Neden son vermiyorum? Biliyor musun? Seninle olabilmem için "yaşama" ihtiyacım var. Sana ihtiyacım var. Yalnız sana.
Hayal kurmak göründüğü kadar kolay değilmiş. Denememe rağmen yaşamayı beceremediğim gibi bunu da beceremedim. Duymak istiyorsan hayat söyleyeyim " Pes ediyorum! ".

Bu hikayeye bir son lazım. Anladım. O zaman sonumu yazıyorum. Mutlulukla.

                                                         "SON."