KARANLIK SABAH
Hayvanlara karşı ayrı bir ilgim, sevgim, düşkünlüğüm olduğunu söylemiş söylemiş miydim?
Hayvanları gerçek sevgi besliyorum. Yolda hayvan gördüğüm zaman verdiğim tepki görülmeye değer. Aslında komik gelebilir insanlara. Köpek gördüğümde kutup ayısı görmüş gibi tepki veriyorum çünkü. Gerçekten seviyorum. Bazılarına acımasızca görünebilir ama tanıdığım, aslında tanımadığım insanlar öldüğünde gözyaşı dökmeyen ben ölmek üzere olan kediyi görünce gözyaşlarımı tutamamış ağlamıştım. Hatırlıyorum da can çekişiyordu. Onun canı acırken ben şok olmuştum hareket dahi edemiyor ağlıyordum. Onun için bir şeyler yapmalıydım. Ne oldu ona bilmiyorum. Bunun için üzgünüm. Pişmanım.. Çok değil bir buçuk iki ay önceydi. Peki neden bunu bugün, şimdi anlatıyorum? Bugün de benzer bir olay yaşadım. Neden insanlar böyle olmak zorunda. Mutsuzum, sizlerle aynı gezegeni paylaştığım için... Sormak istiyorum
Bu kadar acımasız olmak zorunda mısınız? Sen bugünümü mahfeden adam, miniğimin korkmasına neden olan adam mutlu musun bari?
Sabah yedi gibi okula gitmek için evden çıktım ve mutluydum. Hava karanlıktı. Bu benim için iyi bir şey. Seviyorum, okula giderken farklı hissediyorum. Gece gibi... Nerde kalmıştım?
Kulağımda kulaklık var dı ve yarı içimden yarı sesli şarkı söylüyordum..
Karşıya geçmek için ışığın yanmasını bekliyordum. Bir de ne göreyim bir kar tanesi. İşte az daha şiddete maruz kalacak, psikolojik şiddete maruz kalan miniğim bu kar tanesiydi. Beyaz ve büyük bir miniş köpek. Adını bilmiyorum muhtemelen yok. Hayır, hayır var minik. Adı minik. Benim miniğim. Sevmek istedim ama korktum. Kendime kızıyorum da, yanına gitmeliydim. Üzgünüm.. Bekledim, bekledim.. Gitmeliydim ama her zamanki gibi korktum ve yanına gidemedim. Karşıya geçtim ve minibüsü beklerken onu izledim. Benim olduğum tarafa geçti. Yürüyordu ve benim köpeği seveceğini zannettiğim adam ona tekme atıcaktı. Başına doğru. Miniğim ürktü. Ben de ne yapıyorsun ya .... diye bağırdım. Hatırlamıyorum gerisini sadece şok olmuştum. Bana bir şeyler söylüyordu daha doğrusu bağırıyordu. Ama ben şaşkındım ve onu duymuyordum. Ağlama başladım. Gerçekten inanamıyorum hayatta böyle kötü insanlar olmak zorunda mı?
Ağladım, ağladım,, Minibüs geldiğinde ağlamaya devam ediyordum. Bindim.. Neden ağlıyordum. Neden ağlamak yerine ona gününü göstermedim. Güçsüz olduğumdandı. Neden orada başka biri yok tu? Artık uyanmalıyım sanırım? Dünyada bir sürü böyle insan var dı?
İçinizdeki bu kötülüğün son bulması dileğiyle...
MİNİĞİME KÜÇÜK BİR NOT:
Miniğim sabah aynı yerde beni bekle olur mu?
Hayvanları gerçek sevgi besliyorum. Yolda hayvan gördüğüm zaman verdiğim tepki görülmeye değer. Aslında komik gelebilir insanlara. Köpek gördüğümde kutup ayısı görmüş gibi tepki veriyorum çünkü. Gerçekten seviyorum. Bazılarına acımasızca görünebilir ama tanıdığım, aslında tanımadığım insanlar öldüğünde gözyaşı dökmeyen ben ölmek üzere olan kediyi görünce gözyaşlarımı tutamamış ağlamıştım. Hatırlıyorum da can çekişiyordu. Onun canı acırken ben şok olmuştum hareket dahi edemiyor ağlıyordum. Onun için bir şeyler yapmalıydım. Ne oldu ona bilmiyorum. Bunun için üzgünüm. Pişmanım.. Çok değil bir buçuk iki ay önceydi. Peki neden bunu bugün, şimdi anlatıyorum? Bugün de benzer bir olay yaşadım. Neden insanlar böyle olmak zorunda. Mutsuzum, sizlerle aynı gezegeni paylaştığım için... Sormak istiyorum
Bu kadar acımasız olmak zorunda mısınız? Sen bugünümü mahfeden adam, miniğimin korkmasına neden olan adam mutlu musun bari?
Sabah yedi gibi okula gitmek için evden çıktım ve mutluydum. Hava karanlıktı. Bu benim için iyi bir şey. Seviyorum, okula giderken farklı hissediyorum. Gece gibi... Nerde kalmıştım?
Kulağımda kulaklık var dı ve yarı içimden yarı sesli şarkı söylüyordum..
Karşıya geçmek için ışığın yanmasını bekliyordum. Bir de ne göreyim bir kar tanesi. İşte az daha şiddete maruz kalacak, psikolojik şiddete maruz kalan miniğim bu kar tanesiydi. Beyaz ve büyük bir miniş köpek. Adını bilmiyorum muhtemelen yok. Hayır, hayır var minik. Adı minik. Benim miniğim. Sevmek istedim ama korktum. Kendime kızıyorum da, yanına gitmeliydim. Üzgünüm.. Bekledim, bekledim.. Gitmeliydim ama her zamanki gibi korktum ve yanına gidemedim. Karşıya geçtim ve minibüsü beklerken onu izledim. Benim olduğum tarafa geçti. Yürüyordu ve benim köpeği seveceğini zannettiğim adam ona tekme atıcaktı. Başına doğru. Miniğim ürktü. Ben de ne yapıyorsun ya .... diye bağırdım. Hatırlamıyorum gerisini sadece şok olmuştum. Bana bir şeyler söylüyordu daha doğrusu bağırıyordu. Ama ben şaşkındım ve onu duymuyordum. Ağlama başladım. Gerçekten inanamıyorum hayatta böyle kötü insanlar olmak zorunda mı?
Ağladım, ağladım,, Minibüs geldiğinde ağlamaya devam ediyordum. Bindim.. Neden ağlıyordum. Neden ağlamak yerine ona gününü göstermedim. Güçsüz olduğumdandı. Neden orada başka biri yok tu? Artık uyanmalıyım sanırım? Dünyada bir sürü böyle insan var dı?
İçinizdeki bu kötülüğün son bulması dileğiyle...
MİNİĞİME KÜÇÜK BİR NOT:
Miniğim sabah aynı yerde beni bekle olur mu?
Yorumlar
Yorum Gönder